Mavâne´e Nazari / 20 August 2007
موانع نظری پیشاروی جنبش طبقهی كارگر در ایران
در بحث برسر موانع نظری پیشاروی جنبش طبقهی كارگر ایران اول این توضیح ضروری است كه خودِ موانع ذهنی و نظری بنوعی بیان و بازتاب موانع عملی اند و این معضلی است مشترك در سطح جهانی كه در هر كشوری چون ایران ویژه گیهای خود را دارد. خودِ موضوع موانع عملی بحث مستقلی است كه بخشی به ساختار سرمایه داری در ایران و بخشی به سركوب عریان جنبش كارگری در طول تاریخ مربوط است. ما موانع نظری را می توان در سه امر مهم خلاصه كرد: ١. در برداشت از ماهیت و مفهوم خودِ طبقه كارگر. ٢. در تحلیل از مبارزه ی این طبقه و ٣. در نگرش و برخورد به سازمانیابی طبقه ی كارگر. اكنون بطور خلاصه به این معضلات می پردازم:
Iran: Geschlossen gegen das soziale Erdbeben / 18 August 2007
Die Abwahl von Rafsandjani und der Wahlsieg von Ahmadinedschad mag für den außenstehenden Beobachter überraschend sein, weil er die wachsende wirtschaftliche und soziale Misere im Land nicht wahrgenommen oder diese nur als Folge der Politik der »Mullahs« und deren ökonomischer Abschottung gegenüber dem Westen betrachtet hatte. Im Iran selber wird die soziale Lage wesentlich explosiver eingeschätzt, sogar von konservativen Intellektuellen. Im Wahlkampf gegen den Milliardär Rafsandjani versprach Ahmadinedschad, die Armen am Ölreichtum teilhaben zu lassen. Will er tatsächlich die Ölrente umverteilen, ein »sozialer Aktionismus wie unter Chavez in Venezuela«? Die höchste Autorität im Iran bleibt allerdings der oberste Führer Ajatollah Ali Chamenei. Rafsandjani, der Favorit des Westens, behält als Vorsitzender des mächtigen »Rates zur Feststellung der Staatsräson« weiterhin großen politischen Einfluss. Aber mit Ahmadinedschad haben die Machthaber im Iran jetzt einen ergebenen Angestellten als Präsidenten. So wird das Regieren effektiver funktionieren und »auch für den Westen wohl eher berechenbar sein als die ewig blockierte Republik der letzten Jahre«, wie ein ARD-Korrespondent nach der Wahl zu berichten wusste.
نگاهی کوتاه به جنبش کارگری در ایران / 16 Oktober 2005
نگاهی کوتاه به جنبش کارگری در ایران
جنبش کارگری در ایران ـ به ویژه پس از بستن لوله های نفت در دوره انقلاب ۱۹۷۸ که بدون آن شکستن کمر رژیم سلطنتی غیر ممکن می بود ـ جنبشی است شناخته شده .
پس از به قدرت رسیدن ضدانقلاب اسلامی در ايران، رژیم جدید شوراهای کارگران را، که به شکل نطفهای در حال اعمال قدرت در مراکز تولید بودند، سرکوب و تعداد بیش از ۵۰۰ کارگر فعال را اعدام کرد.
پس از این سرکوب و جنگ ایران و عراق، کارگران نفت پس از سالها، برای اولین بار در ۱۳۷۵ در تهران به صورت سازمانیافته در مقابل اداره مرکزی وزارت نفت به تظاهرات علنی پرداختند که رژیم با حمله و دستگيری بيش از ۱۰۰ تن از کارگران و سپس اخراج فعالين کارگری از کار اين حرکت را سرکوب نمود.
از آن زمان تاکنون طبقهی کارگر ایران راه پر از پیچ و خمی را طی کرده است. مبارزهی کارگران نساجی، با شکل اعتصاب، تظاهرات، بستن جادهها و شورش در شهرهائی چون بهشهر و غیره رژیم را در عمل به تنگنا انداخت. و رژیم در نهایت و به ویژه آن جا که اقشار تهیدست به پشتیبانی از کارگران برخاستند پاسخی جز سرکوب مسلحانه در برابر کارگران نداشت. زمانی که کارگران معدن خاتون آباد شهر بابک در استان کرمان، اوایل بهمن ماه سال ۸۲ برای استخدام کارگرانی که در راه اندازی معدن سهیم بودند به اعتراض برخاستند و با شرکت وسیع اعضای خانوادههای کارگری تحصن گسترده ای در خود معدن سازمان دادند، این تحصن توسط نیروهای انتظامی محاصره و سرکوب شد و تعدادی از کارگران در محل تحصن زخمی و دستگیر شدند. تظاهرات گسترده مردم شهر بابک، که محل زندگی بسیاری از کارگران معدن خاتون آباد است در ۴ بهمن سال ۸۲ در اعتراض به این سرکوب، از زمین و هوا مورد یورش نیروهای نظامی قرار گرفت و چند تن از کارگران کشته، ده ها تن زخمی و تعداد بیشماری دستگیر شدند.